مهمانی لاله ها

من به مهماني گلها رفتم

...

                          من به شهر لاله ...

                                            يا به شهر گل سرخ...

                                                                      شهر آواي هزاران عاشق...

 

رفتم از پله عر فان بالا...

ديدم آنجا پدر پير جماران ...

                         با هزاران گل سرخ...

                               پر پر و بي سر و بي نام و نشان گرد همند...

                                                                              گوئيا گمنامند ...

كودكي را ديدم كه به دنبال پدر آنجا بود...

كودكي در تب و تاب...

                      اوبراي پدرش ناز كنان...

                                    قصه رنج گذشت شب و روزش مي گفت...

                                                                         از وداع پدر و طفل صغير ...

اشك از ديده من جاري بود...

باز دقت كردم...

ناگهان يك گل سرخ نظرم را بربود...

                                     عجبا ميديدم يك جوان مثل محمد زيبا...

                                                         به سرش نام مبارك دارد...

                آري يك يازهرا...

                                             آري يك يازهرا...

                                                                             آري يك يازهرا...

با تعجب ديدم،عشق من، هستي من هم آنجا ست...

 

آري آري همه زندگيم آنجا بود...

               همه خاطره و دل خوشيم آنجا بود...

                               مثل آن كودك ناز دل من هم گل كرد...

                                            دل من همچون ني، اشكم همچون سيلاب ...

گل احساس مرا زنده نمود...

همه آنجا بودند...

                همه مردم خوب ...

                                    همه يا ران خدا...

                                                  همسري مثل فهيمه عارف ...

                                                                           مادري مثل امير شهدا...

مادري مثل گل ياس كبود...

همه آنجا بودند...

 

در همين حال و هوا فهميدم...

بزم عشقي بر پاست...

                               ساقي كرب و بلا هم آمد...

                                                                   آری او عباس (س)است...

ساقي كرب و بلا...

مشك آبش پر بود ...

             گوييا اصغر او تشنه نبود ...

                        كودكان مثل شهيدان هميشه سيراب...

                                                    مشك او آب به جام شهدا مان مي ريخت...

واقعا حق شهيدان اين است...

من كه احساس حقارت كردم...

يا هنوزم پي آن خواب سحر گاهي خوش در خوابم...

شاعر :علی نوريجانی

۲۴/۳/۱۳۸۳

 

(لطفا نقد کنيد اين شعر رو ممنون می شم )

/ 11 نظر / 6 بازدید
نمایش نظرات قبلی
morteza

سلام به نظر من حرفايی که تو وبلاگت نوشتی با حرفهای تو چت روم نمي خوره يعنی ضد و نقيضه شايد اشتباه فکر می کنم. بای

yasekabood

سلام خيلی قشنگ بود خيلی خيلی...اللهم ارزقنی شهادت فی سبيلک به حق المهدی منتقم

اسمان مشرق

سل

اسمان مشرق

سلام اميدوارم حالتون خوب باشه واقعا عالى بود

محمد امین

سلام علی جان؛ بابا ایولا؛‌ نگفته بودی شاعر هم هستی؛‌ ولی چه فایده شاعری که رفیق رفقاشو یاد نکنه چه فایده تو اون وبلاگم گفتم حالا ما تلفن نداریم شما که داری نمیتونی حال مارو بپرسی ؛‌ علی جان نفر ۴۱ مارو یادت نره ها ؛ خیلی دعا کن ؛ خداحافظ

reza

سلام اميدوار کننده است.تو اصلا موضوع اون عکس رو فهميدی ؟ علی اقامن هر چی گفتم گفتم اما حالا می گم چفيه نه ارزش هست و نه ياد اور ارزش اون چيز که هم ارزشه وهم ياداور ارزشه بسيجيه

mohsen

سلام به علي جان من با اين شعر مشكل ادبی دارم نميشه به نثری که تازه نه همه جاش و فقط بعضی جاهاش لهن شاعری هالا ميخوای اسمشو سپيد بذاری يا چيزه ديگه ای ولی علی جان ميتونم بگم فقط احساست قشنگ بود و بايد بگم مثله هميشه خوب

ali

سلام عالی بود

نيما

سلام به اون دوستي كه گفته ضد و نقيضه بعضي چيزا در گوشي عرضكنم كه آخه داداش من اولا كه خژحديث داريم كسي رو دست كم نگيريد اي بسا همون حجت خدا باشه روي زمين (( ملا لغتي نشيد )) يا يه چيزي به اين مظمون كه فكر كنم از امام صادقه و امثال اون رو زياد داريم و يه چيز ديگه هم كه خيلي ها از جمله شايد خود من بابا از ميز و كت و شلوار راست رفتن و راست اومدن و اينا خسته شديم بازم بي زحمت بد نگيريد نه اينكه اينجا بياييم بحث ريا و عوام فريبي و اينا پيش بياد ها نه

نيما

بحث اينه كه متاسفانه توي عرف يه محدوديت هايي آدما دارن كه هيچ كاريش هم نمي شه كرد لذا اگه مي بيني مثل مني مي آد اينجا يا ديگري حالا يه بحثي هم كرد شما اولا وظيفه داري بنا رو بر برائت بزاري همون چيزي كه اسلام به من و تو حكم مي كنه دومن هم انعطاف چت خيلي كمه سومن از پشت اين خطوط مجازي نميشه آدمارو به اون نحوي كه مي خواي بشناسي پس هميشه خوشبين باش خوشبين خوشبين ، و بقول ما بچه خلافا بخند به روي دنيا دنبا بهت بخنده بازم گير ندين من اينو تو تاكسي شنيدم (( انشاءالله )) خلاصه اينكه مي خواستم يه مطلبي به علي جان بدم همينجوري گير دادم به اين بنده خدا و خطاب به ايشون بحثمو گفتم خلاصه آقا مرتضي از همينجا مي بوسمت بحث من كلي بود آقاي سماو.ر عزيز واي به حالت اگه تو وبلاگ من نيايي و مطلب ننويسي زير بيست خط باشه خودت مي دوني ـــ فداي تو ـــ رويا