به وبلاگ رقص اعتقاد خوش اومدین . سربند يا زهراي شهدا هميشه روي من تاثير داشته و اعتقاد منو دگر گون کرده و به رقص در آورده و غيرتم رو به جوش وقتي که سربند شهيدي در باد با احتزازه مثل اينه که تمام عالم در حال سجده به اون تکه پارچه ملکوتي اند . شهادت فقط جسماني نيست ميشه تو اين جهان هم شهيد شد پشت ميز مدرسه تو کلاس درس تو دانشگاه و خلاصه همه جا ميشه شهيد شد و سربند اون شهيد هم مقدسه دقيقا به تقدس همون سربند يازهراي شهداي جنگ . بايد دل رو صاف کرد و نيت رو خالص فقط يه يا علي بايد بگي و حرکت الهيت رو آغاز کني تا منشاء اثر در عالم باشي . براي شهادت ما و فرج اربابمون دعا کنيد آ رزوي قلبي ما شهادت و زيارت اربابمونه التماس دعا
نماهنگهاي عاشورايي

يا اهل العالم
کربلا کرب و بلا
بهشت زهرا
صداي زنگ قافله
ميلاد امام رضا
ز کربلا اومدم - مهدي سلحشور
saye


گروههاي فرهنگي


1.گروه فرهنگي وبلاگ نويسان حزب الله در پارسي بلاگ
2.گروه فرهنگي وبلاگ نويسان حزب الله در پرشين بلاگ

۱۳۸۳/٤/۳٠

 

تسليتی از يه دوست ارزشمند

با ايديه

taha_erf

سلام

ايام فاطميه رو تسليت ميگم خدمت دوستان

 در فاطميه عشق نبر خاک می افتد........

عشق در فاطميه ميسوزد.........

فاطميه از مظلوميت مظلوم ترين مظلوم دنيا حکايت ميکند.......

فاطميه مظلوم ترين تراژدی عاشقانه است......

فاطميه دهه عمل است و رمزی است که هيچگاه کشف نشده

علی

۱۳۸۳/٤/۳٠

 

بچه ها سلام

امشب کتاب عشق علی بسته ميشود         امشب حسن ز سينه زدن خسته ميشود

امشب ديگه بی مادر ميشيم ...

امشب ديگه صدای گريه های مادر ما برای هميشه توی مدينه خا موش ميشه ...

از امشب ديگه کسی نيست شونه به سر خانم زينب(س) بزنه....

رفتيد سر بزنيد به مريضه (مادرمون) .....

ما رم دعا کنيد ...

علی

۱۳۸۳/٤/٢٩

 

 

 

دل من به غم اسيره ....                        مادرم داره می ميره ...

ياد کوچه مدينه ميزنه آتيش به سينه .....

 مونده رو صورت مادر جای انگشتهای کينه..... 

به خدا قسم که مزد گفتن علی همينه .....

علی

۱۳۸۳/٤/٢۳

 

 

 

سلام بچه ها ايام فاطميه رو به همتون تسليت ميگم

علی

۱۳۸۳/٤/٢٢

 

بچه ها سلام اينم يه شعر قشنگ که آبجی ما فرستاده

 

در فلق بود که پرسيد سوار-----

                                    آسمان مکثی کرد-----

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاريکی شنها بخشيد ....

                                                   و به انگشت نشان داد سپيداری و گفت----

نرسيده به درخت......

           کوچه باغیست که از خواب خدا سبزتر است----

                و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبيست----

                                               می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ.........

 سر به در می آرد پس به سمت گل تنهايی میپیچی------

قدم مانده به گل...........

                 پای فواره جاوید اساتیر زمین می مانی ........

                                                      و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد-------

در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی------

                            کودکی می بينی رفته از کاج بلندی بالا .....

                                   جوحه بردارد از شاخه نور............

                                                                  و از او می پرسی ......

خانه دوست کجاست

علی

۱۳۸۳/٤/۸

 

مهمانی لاله ها

من به مهماني گلها رفتم...

                          من به شهر لاله ...

                                            يا به شهر گل سرخ...

                                                                      شهر آواي هزاران عاشق...

 

رفتم از پله عر فان بالا...

ديدم آنجا پدر پير جماران ...

                         با هزاران گل سرخ...

                               پر پر و بي سر و بي نام و نشان گرد همند...

                                                                              گوئيا گمنامند ...

كودكي را ديدم كه به دنبال پدر آنجا بود...

كودكي در تب و تاب...

                      اوبراي پدرش ناز كنان...

                                    قصه رنج گذشت شب و روزش مي گفت...

                                                                         از وداع پدر و طفل صغير ...

اشك از ديده من جاري بود...

باز دقت كردم...

ناگهان يك گل سرخ نظرم را بربود...

                                     عجبا ميديدم يك جوان مثل محمد زيبا...

                                                         به سرش نام مبارك دارد...

                آري يك يازهرا...

                                             آري يك يازهرا...

                                                                             آري يك يازهرا...

با تعجب ديدم،عشق من، هستي من هم آنجا ست...

 

آري آري همه زندگيم آنجا بود...

               همه خاطره و دل خوشيم آنجا بود...

                               مثل آن كودك ناز دل من هم گل كرد...

                                            دل من همچون ني، اشكم همچون سيلاب ...

گل احساس مرا زنده نمود...

همه آنجا بودند...

                همه مردم خوب ...

                                    همه يا ران خدا...

                                                  همسري مثل فهيمه عارف ...

                                                                           مادري مثل امير شهدا...

مادري مثل گل ياس كبود...

همه آنجا بودند...

 

در همين حال و هوا فهميدم...

بزم عشقي بر پاست...

                               ساقي كرب و بلا هم آمد...

                                                                   آری او عباس (س)است...

ساقي كرب و بلا...

مشك آبش پر بود ...

             گوييا اصغر او تشنه نبود ...

                        كودكان مثل شهيدان هميشه سيراب...

                                                    مشك او آب به جام شهدا مان مي ريخت...

واقعا حق شهيدان اين است...

من كه احساس حقارت كردم...

يا هنوزم پي آن خواب سحر گاهي خوش در خوابم...

شاعر :علی نوريجانی

۲۴/۳/۱۳۸۳

 

(لطفا نقد کنيد اين شعر رو ممنون می شم )

علی

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]

نوشته هاي قبلي


مهمونهاي رقص اعتقاد


وبلاگهاي ارزشي


حضرت تنهايي

عين شين قاف

خدا.چت.مذهب

شيعه

اشک يخي

خادم الشهدا

زخم آسمان

مجنون ولايت

تروريسم مقدس

شهد شهادت

دلنوا

عرفه

عطر نماز

محب فاطمه

دولت عاشقي

فتح خون

يه دختر سه ساله

هيهات من الذله

لاله هاي بسيجي

وبلاگ امير عباس

وب نوشت

سايتهاي خبري سياسي اجتماعي


سايت خبري بازتاب
واحد مرکزي خبر
خبر گزاري فارس
خبرگزاري مهر
ايرنا
ايسنا
همشهري
مردمسالاري
بانک اطلاعات املاک
بانک اطلاعات تجهيزات صنعتي
شرکت سهامي فرش ايران
بانک ملي ايران

سايتهاي ارزشمندفرهنگي


شهيد مطهري

حوزه

غدير

تبيان

نشريه موازي

آئينه

موعود

شبکه امام مهدي عج